دو نوع «مترجم» حرفهای داريم... مترجمی كه متن را از زبانِ دیگران برگردان میکند... و در این راه از عقلودانشوتخصصاش مدد میگيرد؛ سطربهسطر، نکتهبهنکته، موبهمو... جوری که مو لای درزش نمیرود... در مقابل، مترجمی داریم كه نگاه او در برگردانِ ماجرا، دلیست... شاعرانه است... حسش سوارِ بر کار است! هر چند «ترجمه» زبانِ مشترکی همچون دانستنِ زبان مبدا و مقصد و فرهنگها را میطلبد... اما واژگانِ یک «شاعرِمترجم» در یک برگردان، متفاوتتر عمل میکند... جنسِ حسی را که او به مخاطب میدهد، فرای عقلوچشموصورت کار میکند! مترجمی كمال ندارد، اما تكامل دارد؛ بهنظرم!... مترجم اگر مترجم باشد، باید از سَرِ احساساش مایه بگذارد... درست مثلِ گوسفند قربانی!... برای او نباید فرقی داشته باشد، «اجتماع» باشد، «کتاب» باشد، «چشم» باشد، «لب» باشد، «متن» باشد، «عکس» باشد... مترجم باید مترجم باشد! آخرنوشت: «تُربچه» را از یاد برده بودم... از وقتی «پیتزا»خور شدم!

آینهی دق شدهای؛ پاییز!... شدهای دوسهجفت «پا» روی خشخش برگهای زردِ آلبومِ عکسمان، یا هی ما را فرا میخوانی به ولوو شدنِ خودمانی بینِ برگهایات و یا گولمان میزنی تا اسیرِ منظرهنگاری توریستی تو شویم؟!... حوصلهام را سر بُردی از تکرارِ مُکررات! حسوحالات که تنها در برگریزان و «رنگِ زرد» خلاصه نمیشود... به «راز»ات پیبردهام!... اسرار تو ترکیبیست از همهی رنگهای تنیده شدهونشدهای که میبینیمونمیبینیمشان... پاییز! این عکس را که خاطرت هست؟ در اواسطِ ماهِ آخرِفصلِ خودم «آذر» عکاسی کردم!... اما خوب میدانم به جزییات

قاصدک! هان؛ از چه خبر آوردی؟از کجا، وَز که خبر آوردی؟خوش خبر باشی...!«اخوانثالث» پرانتز: هان! آخرنوشت: تا همین چندسال پیشها که نامه مینوشتی به مقصدِ اونورِ آب، «یکماهِ» آزگار پاکت توی راه بود ... گیرنده هم بعد از یکماه تمام حالوهول با «نامه»، تازه یادش میافتاد باید بره سراغِ کاغذ و قلم... یکماه هم طول میکشید تا پستچی در خانهات را بزند... جمعوتفریق که کنی،میبینی «سه ماهِ» نامه کجا، «سهسوتِ» گوشی کجا! دمِ حافظ هم گرم که میگه: این کجا و آن کجا؟... نغمعهی رُباب کجا؟!